قهرمان ملی کشور شهید احمدشاه مسعود

مسعود هم رفت . آن شیر دلاور پنجشیر ، آن پهلوان سرزمین مادری رستم ، آن سردار آزادهگان ، آن مرد سرزمین مقدس آریانا . مسعود هم رفت . آن چشم های عمیق و درخشان و مهربان ، آن پیشانی مواج و نگران ، آن لبخند های امید بخش ، آن گام های استوار ، آن دستان گشاده و مصمم ، آن گفتار دلنشین و دوست داشتنی ، آن انندیشه های ژرف ، و آن آرزوها و امیدهای بلند. چه سخت است گفتن و نوشتن در باره مسعود ، در باره آن صخره سخت و تناور و پابرجا، در باره آن جویبار زلال و نغمه خوان ، در باره آن گل خوشبوی رنگین ، در باره آن آسمان پهناور آبی .ای مسعود ! تو امیدی کوچک نبودی ، تو امید یک ملت بودی ، ملتی رنج کشیده ، درد کشیده ، ملتی تنها در این جهان برزگ فراموش شده در کنار مام میهن آواره ، بیمار ، ناتوان . ای مسعود ! به من بگو چگونه میتوانم به آن پسرک کوچکی که از کار سنگین و پر مشفت و تحقیر آمیز روزانه به نزد مادر تنها و خواهر بیمارش باز میگردد و می گوید : " یک روز مسعود میاد و مارو با خودش به گلبهار میبره ، به خونمون میبره ، "بگویم که مسعود رفته است ، مسعود دیگر نیست . چگونه به آن پسر بگویم که تو تنها امید خود در این جهان برزگ ، دراین جهان لبریز از ثروت و لبریز از قدرت را از دست داده ای ؟ چگونه بگویم که امید تو قربانی تعصب و قربانی جهل "سیاه پوشان" شده است.ای مسعود ! همه کوه های هندوکش بر تو خواهند بالید ، بر تو شیری که دامنه پر غرورش را از هجوم بیگانگان دور داشتی و آنجا را به آهنگ هیچ سرزمینی ترک نکردی . همه کوده های سر به فلک کشیده و همه دره های خراسان زمین ، بر دره پنجشیر غبطه خواهند خورد که گوهر پیکر خفته ترا در آغوش دارد . کوه های پنجشیر به خود می بالند که تو از دامانشنان برخاستی . مادران کابلستان همچو تهمینه کابلی به خود می بالند که پرورنده رستمی دیگر بوده اند . ای مسعود ! رود  پنجشیر ، نغمه خوش کوهساران خراسان باستان را به کنار آرامگاه تنهای تو ، به کنار آن درخت بیدی که گفته بودی " یادگار نیاکانت"بوده ، می رساند . باد بدخشان هر بامداد بوی خوش گل های صحرایی و نغمه پرندگان پامیر ، دره پنجشیر ، را برای تو به ارمغان خواهد آورد: پرندگانی خوشخوان و پرندگان با سردوهایی غم انگیز مسعود! من می دانم که بلندی های البرز باستانی و کوهساران هکر ، به بلندی قامت و آرمان های تو غبطه خواهند  خورد . به ایستادگی و عزم تو همه کوهستان ها همه قله های سرکش غبطه خواهند خورد. تو آزادی میهن را نخواهی دید: همانگونه که کاوه آهنگر و آرش کمانگیر ندیدند. ای وطن! کجاست آن شاهین بلند پرواز آپوریسن ؟ کجاست آن سیمرغ یاری رسان ایران؟ کجاست آن شیر دره های مغموم و فراموش شده ؟ کجاست آن آهوی تیز رو ستیغ های سربلند هندوکش ؟ کجاست آن باد آورنده نغمه ها و سرود ها؟ کجاتس ای وطن؟ کجاست آن مردی که همه جوانی اش را به پای آرمان های تو ، به می طپید و می گفت : " ما برای آزادی می زرمیم . بر باد رفت ، اگر غرور میلی ما شکسه شد ، زندگی است . اگر کوچکترین لذت و ارزشی نخواهد داشت ." او کجاست ای وطن؟ او کجاست ای وطن ؟ او کجاست ای وطن ؟

مسعود! کاش به همه گفته بودی که با تو چه کردند . دشمنان رت می دانیم . کاش به همه گفته بودی که " دوستان" با تو چه کردند . هموطنان ، همسایگان با تو چه کردند و آنان که با تو دست پیوند و دوستی داده بودند . افسوس که تو تا زنده بودی جز به به راز سخنن نگفتی پنجشیر هیچگاه تسخیر نشده ! چون تو در پنجشیر بودی . هر جا که تو بودی ، آنجا دشکن نبود . پنجشیر تسخیر نشد و تسخیر ناپذیر ماند . میهن ما تسخیر ناپذیر میماند ، با بذری های مردانگی و آزادگی که تو بر زمین حاصلخیزش افشاندی ، بذرهایی که دستان رستم و کاوه و آرش برگرفته بودی . و اینست که حتی دشمنت به تو لقب " شیر پنجشیر" داد . آه کجاست آن شاعری که مسعود را بسراید ؟ کجاست تا روزهای تنائی او را در خیمه ای کوچک بر فراز کوهستان  های وطن بسراید ؟ لحظه هایی غرق در اندیشه های دور و دراز ، چاره جویان رنج ها  و ناکامیها ؟ مصیبت های مردمانی که امید گاه چشمان منتظر آنان بود . لحظه هایی که تنها پسرش "احمد" را پند می داد که :" مبادا وطنت ، ناموست را رها کنی و به کشور های دیگر روی ". آه کجاست آن شاعری که بسراید مسعود را ؟ بخواب ای سردار سرافراز ! آسوده بخواب که هیچگاه نتوانستی راحت و آسوده بخوابی . آسوده بخواب که در روز های بی خبری ما، همه عمر و جوالنی ات را در دامنه کوه های ، خواب و آسایش ات بر بستر سنگ ها سپری شد . بخواب و بگذار روانت در سرای سپند مزاد ، در سرای

نور و سرود ، به آرامی باشد

2009-03-17

کنار خود گرفتی یــــــار مـارا                              ای خاک ســـــریچه رضوان گشتی

همان سرداده و ســـردار مارا                              مهدی شرف و غرور ایمان گشتی

سـریچه زنده باشی در نگیری                              بگرفتی به برتوتا شـــــــــهید مارا

به دل گنجانیده ای اسرار مارا                              پرنور شدی ستــــاره باران گشتی